Poesie-Filastrocche-Canzoni

Ol Senterù de Bèrghem
L’è ‘l marciapé piö grand de la sità!
Pondid in mès a piante e porteghècc
l’è ü de chi pòscc indo s’pöl caminà
e ciciarà a l’ómbra, al sul e  a tècc.
 

Piassa Pontida
Piassa Pontida, règn di mé curide
col péches vèrt e i méche ‘n de scarsèla,
sóta i pórtegh a vèns i prime sfide
cóntra la fam e öna passiù noèla.

 

 

 

 

L’è ü pòst indo che s’vèd a spassesà
i s-cète, sciure, sèrve, òmegn e s-cècc;
do gh’è la zét de l’ ”alta società”
e sèrte ch’i par sciòr, ma i è poarècc.

Sto cör de la sità, sto gran sentér
malridüsìt per i tròp agn de éta,
cuando l’vé nòcc e Bèrghem l’è ‘ndorméta,

contét, l’iscólta a’ lü cantà sincér
de la edoèla, la bèla fontanina,
che del nòst Senterù l’è la regina.

Rémo Pedrì

  Te sièt l’aria, la lüs, l’àmpia, la föria
de chèl pochì che l’éra assé: caròsse,
carècc, caài – plòf plaf – siblà de scöria   
söl rissöl di contràcc e di negòsse.

L’éra picol ol mónd, cóme ön’ortàia
che tat la frota, tat a la sparpàia.

Carmelo Francia

 
Dàlmen, noèmber 2014